Ze względu na swój wygląd nazywana jest również koroną cesarską. Należy do rodziny liliowatych i pochodzi z południowej Azji. Dorasta do 100 cm wysokości, jej kwiaty są skupione na szczycie łodygi pod pióropuszem liści.
Stanowisko:
Słoneczne lub półcieniste, osłonięte od wiatru.
Podłoże:
Żyzne, przepuszczalne.
Kwitnienie:
Kwitnie w kwietniu i maju. Kwiaty są duże i dzwonkowate. Zazwyczaj mają kolor pomarańczowy, ale spotykane są również w kolorze czerwonym lub żółtym. Ma bardzo silny zapach odstraszający gryzonie (np.: krety, nornice).
Po przekwitnięciu należy obciąć kwiatostan. W ten sposób uniemożliwia się zawiązanie się nasion, które osłabiają cebulę. Część nadziemna rośliny ginie.
Szachownica zakwita dopiero w drugim lub trzecim sezonie po posadzeniu.
Sadzenie:
Cebulki sadzi się w lipcu / sierpniu na głębokość 15 – 20 cm w odległości 30 – 40 cm. Pod cebulami powinna znajdować się warstwa piasku. Cebulki warto sadzić bokiem – zapobiega to zaleganiu wody w otworze po pędzie oraz zagniwaniu cebul.
Cebulek nie trzeba wykopywać na zimę, warto jednak okryć je gałęziami świerku lub korą.
Jest wrażliwa na wiosenne przymrozki.
Rozmnażanie:
Roślinę rozmnaża się z wykopywanych co 3 – 4 lata cebulek i oddzielenia młodych cebulek od cebul matecznych. Zabieg ten najlepiej wykonywać w czerwcu.
Nawożenie:
Szachownicę należy zasilać nawozem przeznaczonym dla roślin cebulowych lub kwiatów rabatowych. Nawożenie najlepiej wykonać 3 razy: w momencie rozpoczęcia wegetacji, w czasie zawiązywania pąków oraz we wrześniu.
W czasie suszy wymaga obfitego podlewania. Nie można jej często przesadzać, warto to robić co 3 - 4 lata, nie częściej.
Szachownica cesarska jest silnie trująca, dlatego wszelkie zabiegi pielęgnacyjne należy wykonywać w rękawiczkach. Roślina i cebulki wydzielają mało przyjemny zapach.
Szachownica doskonale wygląda posadzona w grupach na tarasie, balkonie lub rabatach.
Należy pamiętać, że roślina ta jest narażona na niszczenie przez koty, ponieważ podgryzają ich łodygi.